MAR DE SOÑOS (Poemas)




MAR DE SOÑOS
“Abriu os ollos e viu ó seu lado a alguén que o amaba; alguén en quen antes nunca se fixara, pero que sempre estivera alí agardando pola súa mirada. E antes de que rematara o tempo de soñar, decidiu convertela a ela no seu soñó…”
 
   
   CONTIDO:

- Os soños de Ela 
- Anacos de min
- No vento 
- Liberdade  
Unha gaiola nas nubes 
- A medida do querer -   
Na corredoira da vida 
- O teu batel  
- O tesouro de soñar 
- Os teus ollos  
O cantar do carro vello 
- Espertares 
- Xuntiños 
- Tí... 
- Pola ribeira do sentir


************************


OS SOÑOS DE ELA

Ela aprendeu a secar o mar 
e a facer mais grande a praia 
das luces do seu espertar. 
Aprendeu que os soños de onte  
son lembranzas de mañá, 
e que  os soños vellos son tan só 
o comezo do camiño 
que nos queda por andar 
Descubríu que hai ilusións 
que se poden sentir e tocar, 
e aprendeu a sentarse no vento, 
a agardar a chegada dos soños 
e facerlles un sitio no tempo. 
Aprendeu outra vez  a camiñar, 
a saltar entre as pedras, 
a cansarse e durmir 
baixo un manto de estrelas, 
a escoitar cómo cantan as nubes, 
e a xogar coas sereas que danzan 
entre os brillos das ondas que escachan 
na area da praia dos soños  
da illa do mar de ningures. 
E Ela volveu a soñar. 



ANACOS DE MIN

Eu soño os mares
estourados nas escumas de ilusión 
ergueitas no vento que se perde no alto dos ceos azuis.
Eu soño a música
que pon cores ó brillo das luces que vagan danzantes no ar
cómo as muxicas fuxidas do lume.
Eu soño os ceos
cubertos de estrelas de mar 
e sereas nadando no algodón dunha praia de nubes.
Eu soño os camiños
xurdidos no embruxo suave do pestanexo 
inventor de ilusión que sementa brisas nos vellos sendeiros do fume.
Eu soño os recendos 
da terra e da auga,
do lume e do vento... 
Eu soño a vida
que medra fuxida do camiño vello 
das horas e o tempo...


NO VENTO

Deixou a illa aquela

na que os seus soños morreran.

Aprendeu a voar noutros ventos,

rompeu os atafais e secou as bágoas 

que asolagaran a vida primeira.

Nadou noutros mares, 

e descubriu unha serea que sementaba burbullas,  

cores nos brillos da area 

e flores de escuma nas cumes das ondas azuis 

que se erguían ata as nubes.    

Namorouse dela,   

e pousado no fondo do mar agardou 

para ver como nacía o froito da sementeira, 

descubriu a razón da vida enteira,

e soupo que os brillos que chispeaban na area  

eran a flor da ilusión

que os seus novos soños sempre tiveran.  



LIBERDADE

Hai un veleiro na ría

que leva pintado na popa

o nome da liberdade,

o nome do meu amore.

Hai un veleiro na ría

que leva 

as velas bordadas

o foque,

cunha cegoña viaxeira,

e a maior, cunha estrela. 
Hai un veleiro na ría
que ten despregado o velame, 
agardando un vento lixeiro
que o leve pola mare.


UNHA GAIOLA NAS NUBES

Nunha nube pendurada 

entre as miúdas areas da praia

e os grandes croios do monte, 

vivo eu  nun mundo de cores 

do que non sabe ninguén. 

Teño unha gaiola de táboas,

dende a que sen mirar podo ver

os límites do pasado que ven

e os confíns do infinito horizonte;

en cada recuncho alumea,

por entre rendixas e fendas,

polo día a luz da lúa

e as raiolas do sol polas noites.

Óense as cancións das sereas,

que brincan no mar de ningures

cos paxaros que fabrican

as burbullas de brillos azuis.

O meu é un mundo distinto

no que nada é sempre igual;

hai ríos cheíños de amoras,

lagoas de mel e de pan,

bolboretas cantareiras

e sapiños asubiadores.

Viven, nas pingueiriñas da choiva

unhas fadas brincadeiras

que tódalas noites espallan,

polo ceo, cen mil estrelas.

Os piornos son de azucre

e de queixo os penedais,

dan cereixa os toxos moles

e mazás os silveirais.

Cheo está o ar do recendo

do chuchamel de colores,

e botan laranxa unhas xestas

que teñen branquiñas as flores.

O meu é un mundo escondido

do que non sabe ninguén;

está diante dos ollos pechados

e detrás do que ollando se ve.

Tan só se chega ata el

navegando por mares de nubes,

e vogando con remos de fume

en dorniñas de papel.



A MEDIDA DO QUERER

Qúerote a tí...
Qué canto te quero?
Canto te quero non sei,
que non sei como se mide
o que te estou a querer;
tan só sei que eu te quero
mais do que podo saber,
que te quero tanto, tanto,
que canto te quero non sei !!!


NA CORREDOIRA DA VIDA

 

Pola corredoira que leva 

ata o alto cumio da vida,

medran teimudas

as herbas nacidas no segredo 

que os camiñantes agocharon

entre as pedras do pasado.

No seu medrar van ceibando

un aroma que mestura

un recendo de mil anos

co da flor da primavera

que sementaran os bardos;

e no manto de esperanza

que no prado da vida verdea,

un corazón novo latexa 

entre as pedras,

e no seu latexo silente  

espalla ao vento a semente 

doutra nova flor eterna. 



O TEU BATEL

Eu quero ser mariñeiro 

do teu batel prateado,

surcar os mares contigo

e xuntos voar polas augas

coma voan no ar os paxaros,

Eu quero ser mariñeiro

do teu batel prateado,

e poñer nas túas mans o latexo

do meu corazón namorado.



O TESOURO DE SOÑAR

Eu non busco tesouros soterrados,
que teño a riqueza do vento 
que enche de aromas os días 
do outono dos anos. 
A miña riqueza é un mar 
no que as sereas e as fadas 
que os demais nunca ven, 
brincan na escuma das ondas 
en que tódolos días medran e morren 
millóns de universos de soños 
que aínda están por nacer. 
O meu tesouro é a area da praia 
xurdida da eterna caricia 
dos golpes dos anos. 
Teño a inmensidade do ar 
no que voan os paxaros, 
e xogo con eles no vento, 
escoito os seus trinos, 
arremedo os seus cantos… 
Xa non quero mais riqueza 
que teño no medio das nubes 
un niño de ilusión e esperanza pintados, 
e vivo baixo un ceo con estrelas de cores 
que alumean o meu mundo imaxinario. 
Non preciso barcos para viaxar polos mares, 
pois pecho os ollos e navego 
polos recantos e os espazos 
dun océano de ilusións, 
tan grande, 
que toda a vida non chega 
pa describir cada instante. 
Teño o tesouro e a riqueza 
de oír o bruído das ondas 
ao escachar nos penedais, 
ver as gaivotas bailar no vento 
que zoando, 
fai que dancen as follas 
abaneando as polas das árbores. 
Eu non busco 
tesouros soterrados…



OS TEUS OLLOS

Fende o ceo o lóstrego
que con luz do lume brilla.
A lúa, 
con fascinante brillo
as noites ilumina.
Brilla o sol e o seu fulgor
fai nacer un novo día.
As estrelas escintilan cores
que ós corazóns cativan.
Estoura o mar en brillos
que voando, 
o ar salpican.
Mais brillar como brillan teus ollos
non brilla cousa ningunha,
nin o sol, 
nin as estrelas,
nin as escumas do mar,
nin o feiticeiro candor
da luz resplandecente da lúa...



O CANTAR DO CARRO VELLO

Teño eu un carro vello

carrandán, carrandoleiro,

escangallado e desfeito,

que de novo ben cargaba

trigo e millo para o muíño,

estrume para as cortes

e leña para o inverno.

A cabezalla de carballo,

era de castiñeiro o chedeiro,

as canizas de pino vello

e os estadullos,

de abeneiro.

O meu carriño vello,

carretán, carreteirán,

era un carro forte e rexo;

subía axiña polas costas

cantarín e moi lixeiro,

espallando ao vento a música

do seu eixiño de freixo.

Este carriño que eu teño,

carretiño, carreteiro,

era un carro novo moi feito,

pero coas raiolas do sol

e mais coa choiva do inverno,

pouco a pouco se fixo vello.



ESPERTARES

Estás durmindo,

saio da habitación sen facer ruído,

mais ti espertas,

murmuras meu nome

e disme que agarde un chisco;

acariño a túa cara,

cóllesme a man e pídesme un bico…

Qué doado é quererte,

e qué bonito

vivir contigo! 



XUNTIÑOS

Lévame sempre contigo,

desfareime en agarimos

e dareiche o meu amor.

Lévame sempre contigo,

anque sexa nunha alforxa,

metidiño nun fardelo,

ou no fondo dun caixón.

Lévame a onde ti vaias,

que quero estar ó teu lado

e terte sempre comigo

ata no ar que respiro,

na ledicia dun sorriso,

no segredo dos suspiros,

no brillo dunha bágoa,

e no latir do corazón.



TÍ...

Unha de tantas noites 

na que en soños te abrazaba, 

enchéndome de caricias,

mil bicos me dabas na cara.

E pa que eu non espertara

cando me estabas bicando,

decíasme baixiño ao oído:

abrázame meu amor,

abrázame e sigue soñando…



POLA RIBEIRA DO SENTIR

Camiñas pola ribeira coa cabeza ergueita, 

sempre escoitando,

agardando oír o son das verbas

da canción que un día na area resoaba cos teus soños 

baixo a luz da lúa chea.

Con brillantes remuíños de luz 

xogan co teu cabelo as estrelas,

o vento arrastra ata a túa cara as areas,

e a auga do mar que acariña a praia

vai enchendo as túas pegadas con escumas burbulleiras 

mais ti segues camiñado coa cabeza ben ergueita,

mentres soñas que o zoar do vento  

canta aquela canción que un día na area

resoara cos teus soños

baixo a luz da lúa chea.

Camiñas pola ribeira coa cabeza ben ergueita,

agardando oír o son da canción aquela,

mais tan só se escoita o bruído

que aprendeu a encher o eco baleiro 

con verbas perdidas no silencio dos beixos,

e con cantos das sereas…  


Comentarios