MAR DE SOÑOS




MAR DE SOÑOS 
-Huellas en la arena-
    
    -Abrín os ollos e vin ó meu lado a alguén que me amaba e, antes de que rematara o meu tempo de soñar, decidín convertela a ela no meu soño…
-------------
Cada vez que a los ojos te miro, 
hacia tu alma se escapa mi alma, 
y cada vez que tus ojos me miran, 
en tus miradas se asoma y me llama. 
-------------
-Non teño grandes barcos pa viaxar polos mares, 
tan só teño unha chalana coa que navego tódolos días polos recantos dun mar de soños, tan grande, 
que toda a vida non chega pa describir cada instante. -

-------------
 
   
   CONTIDO:

Bandera de arena
- Espertares
- Brillo de Luna Azul 
- Anacos de min
- Tropicalia
- Dismórfia Conxuntiva 
- Los ojos del Cisne 
- Os soños de Elaé 
- No vento 
- Liberdade  
Unha gaiola nas nubes
- Jaculatoria para una Dafne dormida 
- A medida do querer 
- As cores do silencio  
Na corredoira da vida 
- O teu batel  
- O tesouro de soñar 
- Os teus ollos  
O cantar do carro vello 
- Xuntiños 
- Tí... 
- Pola area do sentir


************************


BANDERA DE ARENA

 En el tiempo de volar 
mecido en la magia del sueño, 
llené mi alforja de anhelo, 
busqué la meta olvidada, 
tendí mis manos a otras manos 
perdidas en la razón de quiméricos recuerdos, 
y se iluminó mi senda 
con la imagen ardiente de tu corazón al viento. 

Hallé la ausencia de ti 
en la razón de lo incierto; 
sentí de tus labios en mis labios, 
mil besos, 
cerré los ojos, 
se apagaron las estrellas el cielo, 
y otro sol iluminó el firmamento viejo, 
con la imagen amante de tu corazón al viento. 

Encontré la brillante luz 
de los perdidos sueños, 
y el color de sus indefinidos destellos, 
dibujó mil universos nuevos 
en gotas de lluvia que resbalan 
por los cristales del tiempo y bordan, 
en mi bandera de arena,  
la imagen eterna de tu corazón al viento. 


ESPERTARES

Derrubei a porta do alén 
agardando ver teu sorriso agochado no tempo, 
e o soño que vaga no vento, 
atopou nos regueiros do mar dos meus ollos
a lembranza da paixón do teu ser. 
O brillante perfume do teu halo máxico,
asolaga e prolonga a envexa do verbo,  
que se esgota no corazón 
embruxado polos soños que a túa imaxe inspira,
e me leva a encher a vida 
co insaciable espazo da miña sede de ti. 
A enquisa viaxeira na bagaxe furtiva, 
navegará noutro mar 
buscando a resposta no vento 
perfumado co aroma da rosa azul,   
que un día pintei na sombra do meu sentir 
para borrar as negruras que o tinxiron de gris. 
A alma carcereira dos soños,  
xa por sempre fuxida de min, 
debuxará a túa coralina presenza 
na etérea danza de esfinxes e ninfas  
en aquelarre de dor e ilusión fundidas,  
que día a día,
pulveriza e dispersa o meu sufrir. 
E nas mesmas nubes,  
nas que te adora o espírito  
que queima o corazón na entrega, 
a miña alma rexurdirá,  
como Fénix nos eóns da espera, 
para volver a idolatrarte no mundo que regalas 
ó xerme que se agocha na ilusión e plenitude 
coas que o teu corazón irradia vida 
a túa vida emana amor... 



BRILLO DE LUNA AZUL -

El color de la luna en la noche 

inunda de efímeros brillos 
la cúpula del templo de lágrimas 
de los amores perdidos. 
En el eterno reloj de los sueños 
el tiempo que marca la arena, 
ensalza la pena en momentos 
que en ti despiertan sus huellas. 
Al paso del olor de una rosa,  
que enigmático se deja sentir, 
el clamor de un murmullo incesante 
esparce en el viento tu sed de vivir,  
y la sonrisa hundida en el viento 
dibuja en el cielo unas nubes, 
que siembran de lluvia la playa 
de las palmeras azules. 
El silencio desbocado 
en las luces del sol de las largas mañanas, 
llena de brillos los mares 
y de rosa colorea sus aguas; 
ya no quedan lágrimas...    
Un corazón se dibuja en el cielo 
al renacer tu sonrisa en las nubes, 
y se llena de flores y aromas la playa 
de las palmeras azules… 


ANACOS DE MIN


Eu soño os mares 
que estouran en ergueitas escumas,  
perdidas no vento que as leva 
ata o alto dos ceos azuis. 
Soño a música 
que pon cores ó brillo das luces 
que vagan danzantes no ar,  
coma muxicas fuxidas do lume. 
Soño ceos 
cubertos de estrelas de mar, 
sementadas por sereas que danzan 
entre o algodón dunha praia de nubes. 
Eu soño camiños 
xurdidos no embruxo do pestanexo 
inventor da ilusión espallada na brisa 
de novos sendeiros do fume. 
Soño os recendos 
da terra, 
da auga, 
do vento e do lume... 
Soño a vida 
que medra agochada nas horas,  
esquecidas no rebumbio do vento 
e da auga que move as rodas do muiño. 
Eu soño metas en camiños que van a ningures, 
espallados en fachucos de estrelas 
que se perden na brisa que as leva 
ata o alto dos ceos azuis... 


TROPICALIA

 

Escribí un poema para cantar mis sueños,

y en cada verso, 

una flor nacía entre mis manos. 


Deshojé mil flores para recordar tus labios, 

y con cada pétalo,

otra flor nacía entre mis dedos.


Dibujé mil rosas para recordar tus besos, 

y en cada rosa

un corazón latía entre sus pétalos.

 

 

DISMÓRFIA  CONXUNTIVA

Durmo na area da praia 
na que as ondas acariñan as túas pegadas. 
Esperto coa luz 
da misma estrela errante da vida enteira, 
contemplo o teu corpo cuberto de areas, 
miro no escuro fondo do mar dos teus ollos, 
medran as ansias de volver a verte rir, 
de renderme a ti, 
e atopar novas ansias de vivir. 
No meu soño estás ti; 
cobillo as túas mans nas miñas,  
e boto a voar na mestura furtiva 
dos sentidos prohibidos, 
sentíndome lume,
sentíndome ar, 
sentíndome mar, 
e chamarte pa fundirme contigo, 
como nun aquelarre que xungue 
o bruido do mar co aromado soar 
do recendo da brisa dos pinos. 
Durmo na area da praia  
na que as ondas acariñan as tuas pegadas,  
esperto pa verte, 
e volto a durmir 
pa seguir soñando contigo...


 LOS OJOS DEL CISNE


Caminaré por la vida  
esperando encontrarte otra vez,
en cualquier lugar, 
en alguna parte,  
en cualquier rincón del mundo 
que a través de tus ojos, 
aprendí a ver.  
Allí donde el tiempo deje de huir,   
otra vez encontraré tu sonrisa,  
y la hora del reloj de arena 
dejará de importarme; 
me acercaré a ti
nos abrazaremos, 
nos besaremos tiernamente, 
apasionadamente, 
locamente... 
Caminaremos bajo la lluvia 
mirándonos,  
perdiéndonos en la senda nueva, 
sin mundo que aguarde nuestra llegada... 
Cesará la lluvia, 
desaparecerá el universo,   
quedarán tan sólo las huellas 
de nuestros pues en el agua, 
y la cómplice sonrisa 
de nuestras siluetas abrazadas...  
otra vez te alejarás de mí, 
caminando lentamente
bajo las gotas de lluvia 
que caen desde las hojas  
de los árboles del paseo de la playa...

 


OS SOÑOS DE ELAÉ

Elaé aprendeu 
a secar o mar das súas bagoas 
e a facer mais grande a praia 
das luces do seu espertar. 
Aprendeu que os soños de onte  
son lembranzas de mañá, 
e que  os soños vellos son tan só 
o comezo do camiño 
que nos queda por andar.  
Descubríu que hai ilusións 
que se poden sentir e tocar, 
aprendeu a sentarse no vento, 
a agardar a chegada dos soños 
a facerlles un sitio no tempo, 
e esquecer todo o demáis. 
Outra vez aprendeu a camiñar, 
a saltar entre as pedras, 
a voar, 
a cansarse e durmir 
baixo un manto de estrelas, 
a escoitar cómo cantan as nubes, 
e a xogar coas sereas que danzan 
entre os brillos das ondas que escachan 
na area da praia dos soños  
dunha illa do mar de ningures. 
Elaé volveu a soñar. 


NO VENTO

Deixou a illa aquela 
na que os seus soños morreran. 
Aprendeu a voar noutros ventos, 
rompeu os atafais e secou as bágoas 
que asolagaran a vida primeira. 
Nadou noutros mares, 
e descubriu unha serea que sementaba burbullas, 
cores nos brillos da area 
e flores de escuma nas cumes 
das ondas azuis que se erguen ata as nubes. 
Namorouse dela, 
e pousado no fondo do mar, 
agardou. 
pa ver nacer o froito da sementeira, 
Descubriu a razón da vida enteira, 
e soupo que os brillos que chispeaban na area 
eran a flor da ilusión 
que nos seus novos soños sempre estiveran.  


LIBERDADE

Hai un veleiro na ría 
que leva pintado na popa

o nome da liberdade,

o nome do meu amore.

Hai un veleiro na ría

que leva as velas bordadas

o foque,

cunha cegoña viaxeira,

e a maior, 
cunha estrela. 
Hai un veleiro na ría
que ten despregado o velame, 
agardando o vento mareiro 
que o leve a navegare.


UNHA GAIOLA NAS NUBES

Nunha nube pendurada 
entre as miúdas areas da praia 
e os grandes croios do monte, 
vivo eu  nun mundo de cores 
do que non sabe ninguén. 
Teño unha gaiola de táboas, 
dende a que sen mirar podo ver 
os límites do pasado que ven 
e os confíns do infinito horizonte; 
en cada recuncho alumea, 
por entre rendixas e fendas, 
polo día a luz da lúa 
e as raiolas do sol polas noites. 
Óense as cancións das sereas, 
que brincan no mar de ningures 
cos paxaros que fabrican 
as burbullas de brillos azuis. 
O meu é un mundo distinto 
no que nada é sempre igual; 
hai ríos cheíños de amoras, 
lagoas de mel e de pan, 
bolboretas cantareiras 
e sapiños asubiadores. 
Nas pingueiriñas da choiva viven 
unhas fadas brincadeiras, 
que tódalas noites espallan 
polo ceo, 
cen mil estrelas. 
Os piornos son de azucre 
e de queixo os penedais, 
dan cereixa os toxos moles 
e mazás os silveirais. 
Cheo está o ar do recendo 
do chuchamel de colores, 
e botan laranxa unhas xestas 
que teñen branquiñas as flores. 
O meu é un mundo escondido 
do que non sabe ninguén; 
está diante dos ollos pechados 
e detrás do que ollando se ve. 
Tan só se chega ata el 
navegando por mares de nubes, 
e vogando con remos de fume 
en dorniñas de papel. 



JACULATORIA PARA UNA DAFNE DORMIDA

Sinfonía de la vida florecida en explosiva mezcla
de celestes brillos. 
Amiga, 
compañera, 
perseguida estrella, 
manantial de cariño,
cárcel del alma por amor cautiva, 
pasión por vivir el sueño dormido, 
eterna canción silenciosa de las lágrimas 
que se hacen río 
y llenan el mar con historias 
del fracaso
de amores infinitos. 
Perseguida estrella, 
afán de los sentidos, 
cárcel del alma por amor cautiva, 
pasión, 
ilusión, 
cariño, 
fuente de la vida, 
cielo estrellado, 
brillo, 
sinfonía de la noche florecida 
en explosiva mezcla 
de celestes sueños furtivos...
 

A MEDIDA DO QUERER

Qúerote a tí...
Qué canto te quero?
Canto te quero non sei,
que non sei como se mide
o que te estou a querer;
tan só sei que eu te quero
mais do que podo saber,
que te quero tanto, tanto,
que canto te quero non sei !!!


AS CORES DO SILENCIO

Non digas de min 
o que non digan meus versos,
nin fales das flores de outono
que na miña poesía naceron.
 
Non digas da auga do río 
en que afogaron os medos,
nin fales das noites de sol
nin do universo de ceos amárelos.
 
Non digas da terra do país de ningures  
nin do aroma de amor do cálido inverno,
nin fales dos soños de outono 
que os dous sementamos no vento.
 
Non digas dos camiños das nubes
polos que nos gusta perdernos,
nin fales do tesouro esquecido
no longo bruar do silencio.
 
Non fales da cor e do lume que o tempo
agocha no mundo dos beixos;   
non digas dos nosos universos,
deixa que o fagan meus versos…



NA CORREDOIRA DA VIDA


Pola corredoira que leva 

ata o alto cumio da vida,

medran teimudas

as herbas nacidas no segredo 

que os camiñantes agocharon

entre as pedras do pasado.

No seu medrar van ceibando

un aroma que mestura

un recendo de mil anos

co da flor da primavera

que sementaron os bardos;

e no manto de esperanza

que no prado da vida verdea,

un corazón novo latexa 

entre as pedras; 

no seu latexo silente  

espalla ao vento 

a semente 

dunha nova flor eterna. 



O TEU BATEL


Eu quero ser mariñeiro 
do teu batel prateado, 
surcar os mares contigo 
e xuntos voar polas augas 
coma voan no ar os paxaros. 
Eu quero ser mariñeiro 
do teu batel prateado, 
e poñer nas túas mans o latexo 
do meu corazón namorado.


O TESOURO DE SOÑAR

Non busco tesouros soterrados,
que teño a riqueza do vento 
que enche de aromas os días 
do outono dos anos. 
Teño a riqueza dun mar 
no que as sereas e as fadas 
que os demais nunca ven, 
brincan na escuma das ondas 
nas que tódolos días medran e morren 
millóns de universos de soños 
que aínda están por nacer. 
Teño o tesouro da area da praia 
xurdida da eterna caricia 
dos golpes dos anos. 
A miña riqueza é 
a inmensidade do ar 
no que voan os paxaros.  
A miña ilsusión, 
xogar con eles no vento, 
escoitar os seus trinos, 
arremedar os seus cantos… 
Non quero mais riquezas,  
eu teño no medio das nubes 
un niño de ilusión e esperanza pintados, 
e vivo baixo un ceo pintado 
con estrelas de cores que alumean 
o meu mundo imaxinario. 
Non preciso barcos para viaxar polos mares, 
pois pecho os ollos e navego 
polos recantos 
dun océano de ilusións e de soños, 
tan grande, 
que toda a vida non chega 
pa describir cada instante. 
Teño o tesouro e a riqueza 
de oír o bruído das ondas 
ao escachar nos penedais, 
ver as gaivotas bailar no vento 
que zoando, 
fai que dancen as follas 
e abaneen as polas das árbores. 
Eu non busco 
tesouros soterrados…



OS TEUS OLLOS

Fende o ceo o lóstrego
que con luz do lume brilla.
A lúa, 
con fascinante brillo
as noites ilumina.
Brilla o sol e o seu fulgor
fai nacer un novo día.
As estrelas escintilan cores
que ós corazóns cativan.
Estoura o mar en brillos
que voando, 
o ar salpican.
Mais brillar como brillan teus ollos
non brilla cousa ningunha,
nin o sol, 
nin as estrelas,
nin as escumas do mar,
nin o feiticeiro candor
da luz resplandecente da lúa...



O CANTAR DO CARRO VELLO

Teño eu un carro vello, 
carrandán, 
carrandoleiro, 
escangallado e desfeito, 
que de novo ben cargaba 
trigo e millo para o muíño, 
estrume para as cortes 
e leña para o inverno.
Cabezalla de carballo, 
de castiñeiro o chedeiro, 
canizas de pino vello 
e estadullos de abeneiro. 
O meu carriño vello, 
carretán, 
carreteirán, 
era un carro forte e rexo; 
subía axiña polas costas 
cantarín e moi lixeiro, 
espallando ao vento a música 
do seu eixiño de freixo. 
Este carriño que eu teño, 
carretiño, 
carreteiro, 
era un carro novo e moi ben feito, 
que coas raiolas do sol 
e maila choiva do inverno, 
pouco a pouco se fixo vello. 


XUNTIÑOS

Lévame sempre contigo,
desfareime en agarimos
e dareiche o meu amor.
Lévame sempre contigo,
anque sexa nunha alforxa,
metidiño nun fardelo,
ou no fondo dun caixón.
Lévame a onde ti vaias,
que quero estar ó teu lado
e terte sempre comigo
ata no ar que respiro,
na ledicia dun sorriso,
no segredo dos suspiros,
no brillo dunha bágoa,
e no later do corazón.



TÍ...

Unha de tantas noites 
na que en soños te abrazaba, 
enchéndome de caricias,
mil bicos me dabas na cara.
E pa que eu non espertara
cando me estabas bicando,
decíasme baixiño ao oído:
abrázame meu amor,
abrázame e sigue soñando…



POLA AREA DO SENTIR

Con brillantes remuíños de luz  
xogan co teu cabelo as estrelas
cando polas noites camiñas
altiva, 
descalciña pola area. 

Agardas oír outra vez 
o son daquelas verbas 
que unha vez creiche escoitar   
naquel soño que nacera  
baixo a luz da lúa chea.

O vento pinta a túa cara coa area, 
a auga do mar que acariña a praia 
enche as túas pegadas con escumas burbulleiras, 
mais ti segues camiñado 
sempre coa cabeza ergueita. 

Soñas que no zoar do vento resoa 
aquela canción 
que un día na area 
pintaron para ti as estrelas 
baixo a luz da lúa chea.

Camiñas coa cabeza ergueita,
agardando oír o son da canción aquela, 
que se perde no bruído do eco 
das verbas perdidas no silencio dos bicos, 
e nos cantos das sereas…  


Comentarios