MAR DE SOÑOS (28 poemas)

 

MAR DE SOÑOS 

-Pegadas na aréa-

-------------

ENSOÑADA-MENTE

Abrín os ollos 
e atopei ó meu lado á unha muller que me amaba,  
e antes de que rematara o meu tempo de soñar,  
decidín convertela a ela no meu soño…

 

-------------

 

APAIXOADA-MENTE

Miñas mans queren verte, 
meus ollos comerte, 
meus labios abrazarte, 
meu corazón bicarte... 

 ------------

 

EMBRUXADA-MENTE

Cada vez que ós ollos te miro  
ata a túa alma voa a miña alma, 
e cada vez que os teus ollos me miran, 
nas túas miradas se mostra e me chama...  

  -------------

INFINITA-MENTE

Non teño barcos para viaxar polos mares; 
tan só teño unha gamela  
coa que tódolos días navego 
polos recantos dun mar de soños, 
tan grande, 
que toda unha vida non chega 
para describir cada instante... 

   -------------

    ETERNA-MENTE

    Para doarche os soños 
    que en min naceron 
    estando contigo, 
    inventei unha flor, 
    un mar, 
    un mundo, 
    un verso, 
    un camiño... 
    Para entregarche o mellor 
    do que na bagaxe dos anos 
    gardo na alforxa  
    que viaxa comigo, 
    dareiche un corazón, 
    e unha vida 
    na que afloran os sentidos. 

 

-------------

ORBALLADO E SILENTE SENDEIRO

Campan brillos nas bágoas das follas 
das árbores do sendeiro, 
onde esmorecen as sombras cantadas 

nos versos nacidos á calor do silencio.          

Pingan estrelas de orballo nos garabullos  
caídos dos abeneiros, 
e soan lonxanos os ecos das verbas de amor 
que da túa alma roubou o vento.

Bágoas, pingueiras, orballo, sendeiros…
silentes berros dos sons que morren 
no feitizo dos tempos. 
Verbas de amor e agarimos, 

versos e silencio, 

espiñas que campan 

nas bágoas de orballo 

nas noites do verán, 

nas noites do outono, 
nas da primavera, 
nas do inverno…
Apagados brillos da estrela dos versos,  
que campan 

nas bágoas que pingan das follas 

das árbores do tempo. 
 

-------------

UNHA GAIOLA NAS NUBES 

Nunha nube pendurada 
entre as miúdas areas da praia 
e os grandes croios do monte,  
vivo eu  nun mundo de cores 
do que non sabe ninguén. 
Teño unha gaiola de táboas, 
dende a que sen mirar podo ver 
os límites do pasado que ven 
e os confíns do infinito horizonte; 
en cada recuncho alumea, 
por entre rendixas e fendas, 
polo día a luz da lúa 
e as raiolas do sol polas noites. 
Óense as cancións das sereas  
que brincan no mar de ningures 
cos paxaros que fabrican 
as burbullas de brillos azuis. 
O meu é un mundo distinto 
no que nada é sempre igual; 
hai ríos cheíños de amoras, 
lagoas de mel e de pan, 
bolboretas cantareiras 
e sapiños asubiadores. 
Viven nas pingueiriñas da choiva  
unhas fadas brincadeiras, 
que tódalas noites espallan 
polo ceo, 
cen mil estrelas. 
Os piornos son de azucre 
e de queixo os penedais, 
dan cereixa os toxos moles 
e mazás os silveirais.  
Cheo está o ar do recendo 
do chuchamel de colores, 
e botan laranxa unhas xestas 
que teñen branquiñas as flores. 
O meu é un mundo escondido 
do que non sabe ninguén; 
está diante dos ollos pechados 
e detrás do que ollando se ve. 
Tan só se chega ata el 
navegando por mares de nubes, 
e vogando con remos de fume 
en dorniñas de papel.  
 

-------------

BANDERA DE ARENA 

En el tiempo de volar  
mecido en la magia del sueño, 
llené mi alforja de anhelo 
y busqué la meta 
olvidada en algún rincón de mi sendero. 
Tendí mis manos a otras manos 
en la razón del recuerdo perdidas, 
y se iluminó mi senda con la imagen ardiente 
de tu corazón al viento. 
Hallé la ausencia de ti 
en la ilusión de lo incierto; 
sentí de tus labios en mis labios  mil besos, 
cerré los ojos, 
se apagaron las estrellas del cielo, 
y otro sol iluminó el firmamento viejo 
con la imagen amante 
de tu corazón al viento. 
Encontré tu brillante luz en mis oscuros sueños, 
y el color de sus indefinidos destellos,  
dibujó mil universos nuevos 
en las gotas de lluvia que resbalan 
por los cristales del tiempo. 
Y bordé en mi bandera de arena 
la imagen eterna 
de tu corazón al viento. 

 

------------- 

UNHA ILLA SEN FRONTEIRAS

Quixo secar o mar 
para facer mais grande a praia 

dos sentidos. 

Navegou nas ondas do seu espertar,  

atopou unha illa pola ilusión habitada,  

e aprendeu a vivir os soños de onte 

nas lembranzas de mañá. 

Descubriu a banalidade do mundo 

na mentira das verbas bacías 

e nas promesas para enganar. 

Fixo das angurias vellas 

o berce dun novo espertar,  

e aprendeu a sentarse no vento, 

a escoitar o silencio das nubes,  

e a mirar o paso do tempo durmindo 

ó acubillo das sombras do fume. 

Tamén aprendeu a soñar 

coa ilusión que ó corazón fai libre 

e na mente mestura cores prendidas no ar. 

Atopou sereas danzando 

entre os brillos das ondas 

que escachan na praia da illa 

do mar de ningures, 

e descubriu unha meta perdida no tempo, 

detrás das chispeantes estrelas  

dun escuro firmamento amarelo, 

e no voar do liberado sentido, 

embarcado na maxia do anhelo, 

sentiu que unhas máns o abrazaban  

e unha voz o convidaba 

a voar noutro novo ceo esquecido.    

Sentíu nos seus beizos  

doutros beizos as flores dos bicos; 

descubriu que o seu corazón latexaba 

coa forza dun imparable vento , 

e deixou de importarlle que xa non brillasen 

as estrelas do universo vello… 

Abondaban os brillos da area da praia 

para alumear o seu tempo, 

libre,

furtivo, 

novo,  

vello… 

-------------------- 

BRILLOS DE  LUNA AZUL

El color de la luna en la noche 
inunda de efímeros brillos 
la cúpula del templo de lágrimas 
de los amores perdidos. 
En el eterno reloj de los sueños 
el tiempo que marca la arena, 
ensalza la pena en recuerdos 
y en ti despiertan sus huellas. 
A tu paso el olor de una rosa 
enigmático se deja sentir, 
y el clamor de un murmullo incesante 
esparce en el viento tu sed de vivir. 
La sonrisa hundida en el viento 
dibuja en el cielo unas nubes, 
que siembran de lluvia la playa 
de las palmeras azules. 
El silencio desbocado en las luces 
del sol de las largas mañanas, 
llena de brillos los mares 
y de rosa colorea sus aguas; 
ya se agotaron las lágrimas 
que saciaban la sed de tu alma, 
y un corazón se dibuja en el cielo 
al renacer tu sonrisa en las nubes, 
y se llena de flores y aromas 
la playa 
de las palmeras azules… 

 

-------------

ANACOS DE MIN 

Eu soño os mares 
que estouran en ergueitas escumas 
perdidas no vento que as leva 
ata o alto dos ceos azuis. 
Eu soño a música 
que pon cores ó brillo das luces   
que vagan danzantes no ar,  
coma muxicas fuxidas do lume. 
Eu soño os ceos 
cubertos de estrelas de mar,  
sementadas por sereas  
que danzan no algodón 
dunha praia de nubes. 
Eu soño os camiños  
xurdidos no pestanexo   
inventor da ilusión espallada na brisa 
dos novos sendeiros de fumes vellos. 
Eu soño os recendos da terra, 
da auga, 
do vento e do lume... 
Eu soño a vida 
que medra agochada nas horas   
esquecidas no rebumbio do tempo,  
e no bruído da auga 
que move ás rodas do muíño esquecido. 
Eu soño camiños que van a ningures, 

cheos de metas  

alumeadas por fachucos de estrelas  
que se perden na brisa que as leva 
ata o alto dos ceos azuis... 
 

-------------

 

DESHOJADA-MENTE

Escribí un poema para cantar mis sueños, 
y en cada verso, 
una flor nacía entre mis dedos. 
Deshojé mil flores para recordar tus labios, 
y en cada hoja, 
otra flor nacía entre mis manos. 
Dibujé mil rosas para recordar tus besos, 
y en cada rosa, 
un corazón latía entre sus pétalos. 
 

------------- 

MÁXICA-MENTE

Ninfa da fonte da vida 

que a miña sede apaga, 

fada dos soños 

que na illa deserta 

a miña alma agardaba. 

Agochada na lúa, 

nos brillos das flores, 

e nas sombras da auga, 

pintas as cores 

dun reino de maxia, 

que no tempo de outono 

en que a vida cabalga, 

locen no son do vento 

no que as follas bailan, 

namoradas, 

e nas burbullas das estrelas, 

que chispean 

nas areas da nosa praia. 

Eres a luz da lúa,  

que de ouro e de prata 

dá cor ás palmeiras 

das follas douradas, 

e alumea os sendeiros 

dos soños da alma, 

que inquedos xorden, 

cada día, 

nas areas da nosa praia. 

Ninfa da fonte da vida 

que a miña sede apaga… 

--------------------

EL CANTO DEL CISNE

Caminé por la vida 
esperando encontrarte, 
en cualquier lugar, 
en alguna parte, 
en un rincón del mundo 
que a través de tus ojos, 
aprendí a ver.  
Y allí donde el tiempo dejó de huir  
y la hora del reloj dejó de importarme, 
me acerqué a ti, 
te abracé, 
me abrazaste, 
nos abrazamos, 
nos besamos tiernamente, 
apasionadamente, 
locamente...  

Caminamos bajo la lluvia,   
mirándonos, 
perdiéndonos en una nueva senda 
sin metas viejas, 
sin mundo que nos aguarde...  
Se disipará la niebla del tiempo, 
más no la del universo nuestro, 
ni nuestras huellas en el agua, 
ni la cómplice sonrisa 
de nuestras siluetas abrazadas 

en un oscuro rincón del puente viejo.  
Nos alejaremos del mundo 
caminando bajo los rayos de sol 

que se cuelan 
a través de las hojas de los árboles 
del sendero de la vida 
que tú me regalaste, 
para siempre, 

eternamente... 

-------------

OS TEUS OLLOS

Fende o ceo o lóstrego 

e con luz do lume brilla. 

A lúa chea, 

con fascinante brillo 

as noites ilumina. 

Brilla o sol e o seu fulgor 

fai nacer un novo día. 

As estrelas escintilan cores 

que ós corazóns cativan. 

Estoura o mar en brillos 

que voando, 

o ar salpican. 

Mais

brillo como o dos teus ollos, 

non o ten cousa ningunha, 

nin o sol, 

nin as estrelas, 

nin as escumas do mar, 

nin o feiticeiro candor 

da resplandecente luz da lúa... 

--------------------

NO VENTO DA VIDA 

Deixou a illa na que os soños morreron sedentos,  
aprendeu a voar noutros ventos, 
rompeu atafais 

e secou as bágoas 
que asolagaran a vida primeira. 
Navegou noutros mares, 
e descubriu unha serea 
que sementaba burbullas de cores 

mesturadas con brillos de area,  
mentres espallaba flores de escuma 
no cumio 
das azuis ondas viaxeiras, 
e namorouse dela. 
Pousouse no fondo do mar 
e agardou unha vida enteira 
para ver nacer nas estrelas 
o froito da súa sementeira.  
Descubriu a razón dunha vida  
nos brillos que chispeaban nas pedras,  
e atopou a flor da ilusión primeira  
que nos seus soños nacera,  

e medrara no cumio

das azuis ondas viaxeiras. 

  -------------

COMPAÑEIRA  

Coma os pétalos de tódalas flores 
dunha primavera 
coa que a vida me agasalla 

na meta do meu sendeiro.   
Coma o soño de vivir  

baixo un sol que enche de luz e calor 

os días do meu inverno, 

como a ilusión que chega a min 

cando me miras e sorrís. 

Coma o sentir do recendo   

de cada pensamento, 

de cada desexo… 

Coma o brillo de tódalas estrelas 

cando nos teus brazos esperto, 

como a auga da vida 

dun espírito sedento...  

Así eres ti… 

 

-------------------- 

LIBERDADE

Hai un veleiro na ría 
que leva pintado na proa 
o nome da liberdade, 
o nome do meu amore. 
Hai un veleiro na ría 
que leva as velas bordadas:  
no foque 
unha gaivota viaxeira,  
e na maior
unha estrela. 
Hai un veleiro na ría 
que ten despregado o velame, 
agardando o vento mareiro 
que o empuxe pola mare. 

 -------------

 

JACULATORIA PARA UNA DAFNE DORMIDA

Sinfonía de la vida 
florecida en explosiva mezcla 
de celestes brillos. 
Amiga, 
compañera, 
perseguida estrella, 
manantial de cariño, 
cárcel del alma por amor cautiva, 
pasión por vivir el sueño dormido, 
eterna canción silenciosa 
de las lágrimas que se hacen río 
y llenan el mar con historias 
de fracasos  
y de amores infinitos. 
Perseguida estrella, 
afán de los sentidos, 
cárcel del alma por amor cautiva, 
pasión, 
ilusión, 
cariño, 
fuente de la vida, 
cielo estrellado, 
hacedora de sueños furtivos, 
brillo, 
sinfonía de la noche 
florecida en explosiva mezcla 
de celestes brillos... 

 

-------------

FUXIDA

Mais aló das nubes, 
brillaba a luz de centos de soles 

alumeando ducias de universos novos, 

e na escuridade que ateigaba os meus ollos, 

abríronse os camiños para outros horizontes. 

Xa non medra a anguria 

argallada na longa espera, 

e nos días enchidos co aroma da brisa mareira, 

o tempo ledo esvaece, 

como esvaece a brétema, 

como esvaece a escuma da auga absorvida pola area. 

A esperanza esmorecida renace con forza 

e sinala o camiño polo que hai que fuxir. 

Non nos atan as cordas no ar penduradas, 

nin nos agarda un lugar ó que ir. 

Somos aves novas 

buscando na memoria dun sendeiro ancestral 

un segredo universo que aínda está por descubrir,  

para poder voar libres sen atafal 

nin paredes nin fronteiras 

que limiten as ansias 

de voar nun espazo sen fin...

  -------------

A MEDIDA DO QUERER

Quérote a ti... 
Qué canto te quero? 

Canto te quero non sei, 
que non sei como se mide 
o que te estou a querer; 
tan só sei que eu te quero 
mais do que podo saber, 
que te quero tanto, tanto, 
que canto te quero non sei...

 -------------

AS CORES DO SILENCIO

Non digas de min 

o que non digan meus versos, 

nin fales das flores de outono 

que na miña poesía naceron. 

Non digas da auga do río 

en que afogaron os medos, 

nin fales das noites de sol 

nin do noso universo de ceos amárelos 

e de biombos azuis. 

Non digas da terra do país de ningures 

ó que un día te levei, 

nin fales do aroma de amor do cálido inverno, 

nin dos soños de outono 

que os dous sementamos no vento 

da ilusión do querer. 

Non digas do mundo dos bicos 

agochados nas nubes dos camiños    

polos que os dous nos perdernos, 

nin fales do tesouro esquecido 

no longo bruar do silencio 

que na calor dun abrazo aprendimos a ver. 

Non fales das cores do lume 

nin digas dos nosos universos, 

deixa que o fagan meus versos… 

 

-------------

 

SI O MIRAS BEN...

 

Vivo nun casetiño

que de meus pais erdei;

son tan só catro paredes 

que fiestras e portas,  

non ten. 

A luz que gasto pa ver 

danma unhas velas que fixen

co sebo dun porco vello

que xa non podía manter.

A auga que teño e que bebo

é a que polo regueiro ven,

e torno o frío do inverno

queimando os garabullos

que nos camiños 

xa non recolle ninguén.

Apaño castañas no monte,

noces e piñas tamén,

todo o que no chan atope

e na feira poida vender 

pa sacar así os cartiños

cos que pagar o pan e o leite

que sempre quedo a deber.

Teño no canizo os chourizos 

do porquiño que matei, 

e tamén unha galiña troiteira 

que onte comezou a poñer. 

Vou facer unha tortilla 

cos ovos da miña galiña 

e as catro patacas que antonte 

ó pe dun roleiro atopei, 

e hei convidar a un amigo 

que sempre me ven a ver. 

E podes crer que eu son rico, 

pois si o miras ben, 

non é probe quen ovos e chourizo 

na súa casa ten pa comer, 

e na rúa, 

alguén que lle queira ben… 

 

-------------

 

EXISTENCIAL-MENTE

Ónde vive a ilusión dos soños 
que esvaeceron  
nos amores durmidos? 
A ónde vai a maxia de aloumiños e bicos 
que morreron 
na espera de luces e brillos? 
Ónde viven as verbas de cores 
que soaron 
docemente engaioladoras nos oídos? 
A ónde foron os soños escachados 
nos cantís 
das promesas dos amores rompidos? 
Ónde están a ilusión e a esperanza  
que se perderon 
na sombra dun buscado vento furtivo? 

Ónde está ese sitio escondido? 

Por ónde se vai? 
Cómo se chega?
Cal é o maldito camiño? 

------------------------------

 

O TEU BATEL

Eu quero ser mariñeiro 

do teu batel prateado, 

sucar os mares contigo 

e xuntos voar polas augas 

como voan no ar os paxaros. 

Eu quero ser mariñeiro 

do teu batel prateado, 

e poñer nas túas mans o latexo 

do meu corazón namorado.

----------------------

XUNTIÑOS

Lévame sempre contigo, 
desfareime en agarimos 
e dareiche o meu amor. 
Lévame sempre contigo, 
anque sexa nunha alforxa, 

metidiño nun fardelo  
ou no fondo dun caixón. 

Lévame a onde ti vaias, 

que quero estar ó teu lado 

e terte sempre comigo 

ata no ar que respiro, 

no segredo dos suspiros,

na ledicia dun sorriso, 

no brillo dunha bágoa, 

no later do corazón... 

--------------------

LADRÓN DE ESTRELAS

Ensináchesme a ver o recendo das nubes, 
a oír o silencio das ideas,  

a camiñar polo ar,
a voar nas pingueiras da choiva patuñeira...

Ensináchesme a soñar,
e a ver outros mundos,
outros mares,
outras terras,

outros ceos, 
outras estrelas…
Descubrín centos de ceos,
milleiros de estrelas,  

estrelas brillantes,
estrelas candentes,
estrelas senlleiras,    
estrelas sen luz,
estrelas novas,

estrelas vellas,
estrelas do mar das sereas,
estrelas fuxidas da máxica variña dunha  meiga,

estrelas colgadas nos elos da gramalleira,
estrelas alumeadoiras de soños,

estrelas quedas, 

estrelas errantes, 

estrelas furtivas, 

estrelas viaxeiras…
E quero roubar para ti esas estrelas,
todas elas,
aínda que o mar 

e o ceo 

e a terra, 

se queden sen elas. 

--------------- 

CONDICIONAL-MENTE, LIBERDADE 

Morte, 

brétema fonda,
escura,
na senda do vento, 

silente,
na sombra da vida, 

teimuda.
Morte, 

brétema fonda,
escura,
compaña que agasalla 
negras fendas de amargura.
Morte, 

brétema fonda,
escura,
carceeira na senda da vida,
e na alma,

sombra gris, 

teimuda…