SOMBRAS DE CRISTAL
SOMBRAS DE CRISTAL
-Cartas a Tí-
Que non che pareza raro si che digo que aquel día todo comezou a cambiar na miña vida; non percibín os meus cambios, mais si os do mundo que me envolve.
Sabes que non sempre as cousas que nos parecen boas o son e, si nalgún momento fun consciente de que algo do que me foi infundido naqueles encontros puidese ser algo malo, xa non quixen rexeitalo, aínda a sabendas de que podía facelo. Foi o coñecemento desa nova capacidade, o que me levou a querer controlar a parte do mundo no que eses seres me integraron, mais para poder facelo tiña que renunciar a ser eu; por iso che dicía que aínda que o mundo que me envolve cambiou dende aquela, eu non cambiei, ou a lo menos intentei non cambiar, e sabes por qué? porque tiven medo, moito medo...
SERES TRANSPARENTES
Senteime nunha lousa á beira do pozo de Cacharela, na mesma lousa na que tantas veces temos parado a descansar ou a comer un bocadillo. As troitas comezaron a moverse e a saltar como nunca tal vira; era un fervedeiro!!! Erguinme e collín a cana disposto a facer un lance; cando me din conta xa estaba metido na auga...
Quixen agarrarme ós ramallos da beira, mais era coma se o río turrara de min. A cada movemento meu algo me levaba outra vez ata o fondo; sentía que algo me envolvía nunha espece de abarazo que me suxetaba e me convidaba a quedar no fondo do río.
A auga estaba limpa, transparente, mais eu non via nada que me impedise moverme. Optei por deixar que me levase a corriente, pensando que ó chegar á presa do pozo podería saír aínda que fose gatuñando polas pedras.
Non sei canto tempo levaba xa no fondo do río; os pulmóns pedían aire e por máis que me deixaba levar pola auga ou tentaba nadar, sentía aquel abrazo que non deixaba que me movera do sitio...
