CRÓNICA DAS HORAS VELLAS
CRÓNICA DAS HORAS VELLAS OS DÍAS GRISES Chovía, sempre chovía; chovía tanto que pasaban meses sen que se vira o sol. Os invernos enchían todo de frío e de escuridade; a auga arroiada que baixaba do monte, facía que o pobo se enchese de ríos de lama, pedras e garabullos que atuían os sumidoiros. Case non se podía andar por rúas e camiños, e non había polainas, nin zocos, nin zamarra, que abondasen para tornar tanta auga. No Vilar, a auga da choiva xuntábase coa dos regatos que chegaban da montaña, facendo que as leiras quedasen asolagadas ata xa ben entrada a primavera. Xa no outono e coas primeiras choivas, nos prados e labradíos comezaba a facerse unha lagoa á que pouco a pouco ían chegando troitas e anguías que, dende o río de Besexos, subían polas escorrentías dos corgos; nunca esquecerei o sabor daqueles peixes que a miña avoa fritía ó lume da lareira, nunha tixola de ferro con graxa de porco e unhas lescas de xamón, acompañadas con patacas cocidas coa pel...
