CRÓNICA DAS HORAS VELLAS




CRÓNICA DAS HORAS VELLAS 
(Historias baseadas en feitos reais)
 

CAPÍTULOS DA PRIMEIRA PARTE:

- A CASA DO SARXENTO
- O MOZO DA MESTRA
- O TEMPO AGARDADO
- O TEMPO FUXIDO
- ELEMENTO PERIGOSO
- UN PANADEIRO NA GUERRA
- OS DÍAS NA ALDEA
- A FEIRA DAS CRUCES
- O Nº 100 DA RÚA DO HÓRREO
- O WOLFRAM; A CASA DA CAMPÁ
- A PAZ DE PAPEL
- AS OUTRAS GUERRAS
- A CASA DE CANDA


2ª PARTE

-O TEMPO ESNAQUIZADO

Pepe botou a correr pola beira do río pa ser o primeiro en chegar ó pozo Peago; meu pai mais eu fomos indo a modiño, aproveitando tódalos craros que había entre os aveneiros pa facer os lances cos que tentabamos ás troitas. Cando chegamos ó Peago, non vimos a Pepe, mais non nos estrañou nada, pois sabiamos da súa cisma de ir sempre por diante, tanto pa ir río arriba coma pa ir río abaixo.

Entretibémonos un anaco alí, no pozo do Peago; ibamos cambiar de sitio cando, nun recodo case sen auga, meu pai pescou unha troita enorme e xa nos esquecemos de seguir pescando. Estabamos sentados na herba, á beira do río, admirando aquel exemplar e falando da casualidade e da sorte de haber pescado tan fermosa troita, cando alguén dicía detrás de nos:

    -Pa troita  grande, a que eu pillei!! Chegoume ata ás orelllas!!

Escorregaba auga ata pola boinai; Pepe pisou onde non debera ter pisado e caeu á auga ata afundirse mais aló de onde facía pe. Encendémolo lume debaixo da peneda do muiño, ó abrigo do vento; espiuse e puxo por riba o chubasqueiro que, aínda que secaba de seguida, todavía estaba tan mollado por dentro coma por fora. Mentres a roupa de Pepe e mais Pepe ían secando pouco a pouco, aproveitámola fogueira pa poñernos a dar conta duns torresmos e uns chourizos. 

Semellaba que aquela choiva patuñeira non ía a parar nunca; mentres agardabamos que houbera unha escampada, alí, á calor do lume, entre grolo e grolo de ribeiro, no medio de contos e chanzas comezaron a xurdir historias, lembranzas...

    -Disque os de Toiriz andan pedindo que lles arranxen o camiño que ven dende a Fonte Salgueira ata a cima da aldea. 

    -Home, iso había ser un bo atallo dende as Cruces, xa non habería que vir polo Camballón; qué pasa? non llo queren arranxar?

    -O conto é que non llo arranxan porque case non hai camiño; a verdade é que tan só é un sendeiro polo que nin cabe o carro das vacas.

    -E si nos xuntamos os das Cruces e os de Toiriz  e o abrimos entre todos...? 

-------------

Non lembro cómo chegou aquel día, o día no que os de Toiriz e os das Cruces nos xuntamos pa abrir a man un camiño do ancho dunha estrada, uns rozando toxo, outros cavando, outros carrexando terra e pedra en carretillos e carros... 

Poida que tardara algo mais dun mes en volver a Toiriz; daquela xa fun polo camiño novo. Ó chegar ó alto, alí dende onde se comeza a ver o pobo, chamáronme a atención unhas fondas zanxas que partían dende o roleiro e ían monte arriba ata a cima do castro; tardei mais dun ano en conseguir que alguén me contara algo daquelas zanxas... Dixéronme que cando se abríu o camiño, houbo quen atopou alí un pequeno tesouro e, agora mesmo estaría eu dicindo quen era aquel home que tódalas noites mandaba ó seu criado a seguir cavando nas zanxas, se non fora poque pa dicilo tería que crebar a miña promesa de non falar do cura...  

-------------

Non lembro cando coñecín a Ramiro, tan só que a primeira vez que o vin, deume medo...

(Seguirá)


 











                

Comentarios